Renta szkoleniowa wynosi 75% podstawy wymiaru renty i nie może być niższa niż najniższa renta dla osoby częściowo niezdolnej do pracy. Renta szkoleniowa Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniała Renta rodzinna wypadkowa jest świadczeniem, które możemy otrzymać w wypadku śmierci bliskiej osoby. Renta jest bezzwrotna, jednak aby świadczenie mogło zostać wypłacone należy spełnić określone warunki. Sprawdźmy, kto może otrzymać rentę rodzinną wypadkową, a także ile wynosi stawka świadczenia i jakie dokumenty będą konieczne do złożenia wniosku. Klinika BUDZIK została uruchomiona w lipcu 2013 roku jako pierwszy w Polsce wzorcowy szpital dla dzieci po ciężkich urazach mózgu. Klinika działa przy warszawskim Centrum Zdrowia Dziecka. Klinika posiada 15 łóżek, z pełną infrastrukturą niezbędną do hospitalizacji i rehabilitacji neurologicznej dzieci po ciężkich urazach mózgu. Był w szoku, gdy wybudził się ze śpiączki po trzech tygodniach • Objawy przypominały grypę. Miesiąc później 24-latka zmarła • Co 2,8 sekundy jedna osoba umiera z jej powodu. "Jest jedną z najcięższych chorób zakaźnych, jakie zna medycyna" • Pierwsze objawy sepsy (WIDEO) • Sepsa - rozpoznanie, ciężka sepsa, przyczyny i Natomiast w godzinach nocnych (18-8) oraz w święta i weekendy doraźnej pomocy udziela nocna i świąteczna opieka zdrowotna. Kiedy i w jakiej formie pracują placówki POZ Osoby ubezpieczone lub uprawnione do świadczeń wybierają lekarza, pielęgniarkę i położną podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) przez deklarację wyboru. Osoba częściowo niezdolna do pracy otrzyma 75 proc. ustalonej renty dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy. Od marca br. najniższa renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wynosi Renty to szczególne formy rekompensat pieniężnych. Mają ułatwić nowy start i odnalezienie się w trudnej rzeczywistości. Poszkodowani mogą ubiegać się o rentę m.in. z tytułu niezdolności do pracy, zmniejszonych widoków na przyszłość, zwiększonych potrzeb lub rentę alimentacyjną w przypadku zgonu osoby zobowiązanej do Wenflon jest wkłuwany najczęściej pacjentowi w żyłę podobojczykową. Ze względu na to, że osoby poddane śpiączce farmakologicznej oddychają zazwyczaj przez respirator, należy im również podawać leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (także za pomocą pompy infuzyjnej), a także leki przeciwbólowe. 60 proc. podstawy wymiaru renty - dla osoby częściowo niezdolnej do pracy, 80 proc. podstawy wymiaru renty - dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy. Renta rodzinna wypadkowa Pracownicy dotychczasowych miejsc zajmujących się takimi przypadkami – Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego toruńskiej Fundacji "Światło" oraz kliniki "Budzik dla dorosłych" w Olsztynie - dwoją się i troją, by zapewnić pacjentom najlepszą opiekę. Mają na tym polu sporo sukcesów – w toruńskim ośrodku wybudzono już 67 osób, w yFx7. Renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje osobie, którą uznano za całkowicie lub częściowo niezdolną do wykonywania pracy zarobkowej z powodu stanu zdrowia. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek częściowo niezdolną do pracy uznaje się natomiast osobę, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do wykonywania pracy zgodnej z posiadanymi przez nią kwalifikacjami. Z tytułu niezdolności do pracy przysługuje renta w tym renta szkoleniowa. Podstawowym warunkiem uzyskania renty jest wystąpienie całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Od 1 listopada 2005 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ( nr 169, poz. 1412). Zgodnie z nowo obowiązującymi przepisami niezdolność do pracy orzekana jest na okres nie dłuższy niż 5 lat, chyba że według wiedzy medycznej nie będzie rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu, wówczas niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat. Nowe uregulowania stanowią również, że jeżeli osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy przez okres co najmniej ostatnich 5 lat poprzedzających dzień badania lekarskiego brakuje mniej niż 5 lat do osiągnięcia wieku emerytalnego, tj. 60 lat dla kobiety i 65 lat dla mężczyzny, w przypadku dalszego stwierdzenia niezdolności do pracy orzeka się niezdolność do pracy na okres do dnia osiągnięcia tego wieku. Zgodnie z art. 24a ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1412), której przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., osoby, które osiągnęły wiek emerytalny tj. w przypadku kobiet – 60 lat, w przypadku mężczyzn - 65 lat, emeryturę przyznaje się z urzędu zamiast renty z tytułu niezdolności do pracy. Emeryturę przyznaje się od dnia osiągnięcia przez rencistę wieku uprawniającego do emerytury. Wysokość tak przyznanej emerytury nie może być niższa od pobieranej dotychczas renty z tytułu niezdolności do pracy. Renta szkoleniowa Prawo do renty szkoleniowej przysługuje osobie, która spełnia warunki wymagane do przyznania renty i otrzyma orzeczenie o celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie. Po przyznaniu renty organ rentowy kieruje zainteresowanego do powiatowego urzędu pracy w celu odbycia szkoleń przygotowujących do zdobycia nowego zawodu. Renta szkoleniowa przyznawana jest na okres 6 miesięcy. Na wniosek starosty, okres ten może zostać przedłużony maksymalnie do 30 miesięcy. Również na wniosek starosty okres 6 miesięcy może zostać skrócony, jeżeli starosta uzna, że nie ma możliwości przekwalifikowania do innego zawodu oraz gdy pobierający rentę nie uczestniczy we wskazanych szkoleniach. W przypadku gdy starosta zawiadomi o braku możliwości przekwalifikowania do innego zawodu organ rentowy ponownie kieruje zainteresowanego do lekarza orzecznika. Renta szkoleniowa wynosi 75% podstawy wymiaru renty, nie mniej jednak niż w wysokości najniższej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Warunki nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy Prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: został uznany za niezdolnego do pracy, ma wymagany - stosowny do wieku, w którym powstała niezdolność do pracy - okres składkowy i nieskładkowy, niezdolność do pracy powstała w okresach ściśle określonych w ustawie, np. w okresie ubezpieczenia, zatrudnienia, pobierania zasiłku dla bezrobotnych, pobierania zasiłków z ubezpieczenia społecznego (chorobowego lub opiekuńczego) albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Wymóg powstania niezdolności do pracy w określonym ustawą emerytalną czasie nie obowiązuje w stosunku do osoby, która spełnia łącznie następujące warunki: - została uznana za całkowicie niezdolną do pracy, - spełnia warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego oraz - legitymuje się co najmniej 20-letnim (w przypadku kobiety) i 25-letnim (w przypadku mężczyzny) okresem składkowym i nieskładkowym. Pojęcie niezdolności do pracy Za niezdolną do pracy uważa się osobę, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania tej zdolności po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła - w znacznym stopniu - zdolność do pracy zgodnej z posiadanym przez nią poziomem kwalifikacji. W przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji. Staż uprawniający do renty Okres składkowy i nieskładkowy wymagany do przyznania renty uzależniony jest od wieku osoby, w jakim powstała niezdolność do pracy. Okres ten wynosi: · 1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat, · 2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat, · 3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat, · 4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat, · 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. Warunek wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego nie jest wymagany od ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy z powodu skutków wypadku w drodze do pracy lub z pracy. Okres wymaganych 5-ciu lat w odniesieniu do osób, u których niezdolność do pracy powstała po ukończeniu 30 roku życia, musi przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przypadającego przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy. Warunku dotyczącego posiadania pięcioletniego okresu składkowego i nieskładkowego w ciągu dziesięciolecia poprzedzającego dzień zgłoszenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy lub dzień powstania niezdolności do pracy nie muszą spełnić osoby, które udowodnią okres składkowy, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn oraz zostaną uznane za całkowicie niezdolne do pracy. Data powstania całkowitej niezdolności do pracy nie ma w tym przypadku znaczenia. Jeżeli ubezpieczony nie osiągnął wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, uzależnionego od wieku, w którym powstała niezdolność do pracy, warunek posiadania tego okresu uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczenia przed ukończeniem 18 lat albo w ciągu 6 miesięcy po ukończeniu nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej oraz do dnia powstania niezdolności do pracy miał bez przerwy lub z przerwami nieprzekraczającymi 6 miesięcy, okresy składkowe i nieskładkowe. Rodzaje rent Renta stała przysługuje ubezpieczonemu którego niezdolność do pracy została uznana za trwałą. Renta okresowa przysługuje jeśli niezdolność do pracy ma charakter czasowy. Przysługuje ona przez okres wskazany w decyzji organu rentowego. Po upływie tego okresu ubezpieczony może wystąpić do ZUS z wnioskiem o przedłużenie prawa do renty na dalszy okres. Ewentualne kolejne prawo do renty uzależnione jest od wyniku ustaleń zawartych w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS lub komisji lekarskiej. Nie później niż na trzy miesiące przed ustaniem prawa do renty okresowej ZUS zawiadamia osobę zainteresowaną o terminie wstrzymania wypłaty oraz o warunkach przywrócenia prawa do tego świadczenia. Renta szkoleniowa przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli spełni warunki wymagane do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy i uzyska orzeczenie o celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie, może otrzymać rentę szkoleniową. Renta przyznawana jest na okres 6 miesięcy. Maksymalny okres pobierania tej renty nie może przekroczyć 36 miesięcy. Zarówno skrócenie, jak i wydłużenie okresu pobierania renty szkoleniowej następuje na podstawie wniosku starosty. Wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy - wynosi 75% renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Wysokość renta szkoleniowej wynosi 75% podstawy jej wymiaru i jest niezależna od wymiaru stażu ubezpieczeniowego. Renta szkoleniowa nie może być niższa niż najniższa wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Dla wielu seniorów renta stanowi główną pomoc finansową. Świadczenia te przyznaje się z powodu niezdolności do pracy lub śmierci osoby bliskiej. Na jakie renty z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych mogą liczyć osoby starsze? Renta z tytułu niezdolności do pracy: stała, okresowa, szkoleniowa Renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: 1. jest niezdolny do pracy; 2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy (wymóg ten nie dotyczy ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy jest spowodowana wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy) ; 3. niezdolność do pracy powstała w okresach określonych w ustawie emerytalnej (wymogu tego nie stosuje się do ubezpieczonego, który jest całkowicie niezdolny do pracy i którego okres składkowy i nieskładowy wynosi co najmniej 20 lat w przypadku kobiet lub 25 lat w przypadku mężczyzny); 4. nie ma ustalonego prawa do emerytury z FUS lub nie spełnia warunków do jej uzyskania. Osobie, która spełni powyższe warunki przysługuje renta stała lub okresowa (na okres wskazany w decyzji organu rentowego). Jeżeli u takiej osobny celowe jest przekwalifikowanie zawodowe ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie, przyznaje się jej rentę szkoleniową na okres 6 miesięcy z możliwością jego przedłużenia lub skrócenia w określonych sytuacjach. Poniżej kwoty najniższych rent z tytułu niezdolności do pracy, obowiązujące od 1 marca 2019 r. (Źródło: ZUS): Rodzaj świadczenia Kwota renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy 1100,00 zł renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy 825,00 zł renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem lub chorobą zawodową i renta rodzinna wypadkowa 1320,00 zł renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem lub chorobą zawodową 990,00 zł Renta socjalna: stała i okresowa Osoby pełnoletnie całkowicie niezdolne do pracy mogę ubiegać się o rentę socjalną. W przypadku tego typu świadczenia ważne jest, aby naruszenie zdolności organizmu powodujące niezdolność do pracy powstało przed osiągnięciem pełnoletności, w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej (do 25. roku życia) lub w trakcie kształcenia w szkole doktorskiej, studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała, można ubiegać się o rentę socjalną stałą. Renta socjalna okresowa przyznawana jest, jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa. Od 1 marca 2019 r. renta socjalna wynosi 1100,00 zł. Renta rodzinna Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniała warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń. Renta ta przysługuje również uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci pobierała zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne. Po spełnieniu określonych wymogów do otrzymania renty rodzinnej uprawnione są dzieci, wnuki, rodzeństwo i małżonek osoby zmarłej. Kwota najniższej renty rodzinnej od 1 marca 2019 r. wynosi 1100,00 zł. Podstawa prawna: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 z późn. zm.) Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1455 z późn. zm.) Polecamy serwis: Prawa seniora Hospicjum stacjonarne - na czym polega? To placówka dla osób nieuleczalnie chorych, które z racji stanu zdrowia lub braku odpowiedniej opieki nie mogą dłużej mieszkać w swoim domu. Kto może być skierowany do hospicjum, ile kosztuje opieka w hospicjum i jak wygląda opieka w hospicjum stacjonarnym? W hospicjum stacjonarnym rodzina może przebywać z chorym przez cały dzień. Spis treściHospicjum stacjonarne: dla kogo?Hospicjum stacjonarne: skierowanieHospicjum stacjonarne: ile kosztuje?Hospicjum stacjonarne: jak wygląda opieka? Hospicjum stacjonarne to placówka świadcząca opiekę paliatywną czyli taką, której celem jest poprawa życia osoby chorej po to, by w ostatnich tygodniach lub miesiącach życia jak najmniej cierpiała. W wielu hospicjach stacjonarnych bliscy mogą być przy pacjencie przez cały dzień, wracając do swojego domu tylko na noc. Wielu osobom hospicjum kojarzy się źle - z miejscem, w którym umiera się z dala od domu. Tymczasem fakty są zupełnie inne, badania dowodzą bowiem, że hospicja nie skracają, a wręcz przedłużają życie. Jedno z takich badań przeprowadzono w 2010 roku w Massachusetts General Hospital w Bostonie. Chorych w czwartym stadium raka płuc podzielono na dwie grupy – jedna z nich otrzymywała zwykłe leczenie, drudzy trafili pod opiekę hospicjum, gdzie otrzymywali opiekę paliatywną. Nie tylko cierpieli mniej, niż pacjenci z pierwszej grupy, ale średnio żyli również o 25 proc. dłużej. Hospicjum stacjonarne: dla kogo? Przepisy mówią, że pod opiekę hospicjum stacjonarnego trafić mogą ci pacjenci, którzy nie rokują szans na wyleczenie i zakończyli już leczenie, a także są w okresie terminalnym choroby. Cierpiący na nowotwory, rdzeniowy zanik mięśni, AIDS, reumatoidalne zapalenie stawów, przewlekłe zapalenie trzustki, chorobę niedokrwienną kończyn, niewydolność krążenia, niewydolność nerek czy niewydolność oddychania, chorobę Alzheimera, stan po udarze, czy trudne do wyleczenia odleżyny Większość pacjentów stanowią chorzy onkologicznie (zgodnie z przepisami NFZ musi być ich 90 proc.). O opiece w hospicjum domowym warto pomyśleć wówczas, gdy nie ma już dalszych możliwości leczenia choroby, a chory wymaga stałej, niekiedy całodobowej opieki specjalistów, podawania leków przeciwbólowych, nie wstaje z łóżka, dręczą go wymioty, infekcje, dokuczają odleżyny. Pracujący w hospicjum lekarze zaopiekują się wówczas chorym dużo lepiej, niż nawet najbardziej kochający domownicy, gdyż będą w stanie odpowiednio dobrać dawki leków przeciwbólowych, a w zależności od rodzaju choroby mogą również zastosować inne metody łagodzenia dolegliwości – na przykład łagodną chemioterapię paliatywną czy paliatywną radioterapię, która zmniejszy guzy powstałe w wyniku przerzutów, co złagodzi np. duszności. Hospicjum stacjonarne: skierowanie O objęcie opieką hospicyjną może poprosić zarówno sam pacjent, jak i jego bliscy, a także pracownicy opieki zdrowotnej lub, w uzasadnionych przypadkach, inne osoby (np. sąsiedzi osoby samotnej czy pracownicy opieki społecznej). Skierowanie do hospicjum wystawia lekarz pierwszego kontaktu lub lekarz z placówki opiekuńczej lub szpitala, w którym obecnie przebywa pacjent. Decyzję o tym, czy dana osoba zostanie do hospicjum przyjęta, podejmuje lekarz hospicyjny. To jeszcze nie koniec: by chory został przyjęty do hospicjum, potrzebne są również inne dokumenty: Dokument potwierdzający, że zakończono leczenie przyczynowe choroby podstawowej. Oświadczenie o wyrażeniu zgody na przebywanie pod opieką hospicjum – podpisuje je chory lub osoba, która sprawuje nad nim opiekę (w przypadku niezdolności pacjenta do wyrażenia swojej woli). Czytaj też: Hospicjum domowe: na czym polega i ile kosztuje? Leczenie paliatywne: na czym polega i ile trwa? Opieka wytchnieniowa: czym jest i kto może z niej skorzystać? Hospicjum stacjonarne: ile kosztuje? Pobyt w hospicjum stacjonarnym jest bezpłatny. Pacjenci mają zapewnioną opiekę lekarzy i pielęgniarek, leczenie farmakologiczne, w tym leczenie bólu, a także opiekę psychologiczną (która obejmuje również rodzinę pacjenta) oraz rehabilitację. Bezpłatne są również wyroby medyczne oraz niezbędne badania diagnostyczne, zlecone przez lekarza zatrudnionego w hospicjum. Według przepisów pod opieką hospicjum można przebywać nie dłużej, niż przez pół roku, jednak okres ten można wydłużyć. Warto również wiedzieć, że hospicja proponują "opiekę wyręczeniową" (tzw. "pobyt wyręczeniowy") – czyli tylko na jakiś czas, zwykle na 10 dni. W tym czasie terminalnie chory pacjent może przebywać pod opieką lekarzy i pielęgniarek, a opiekujący się nim na co dzień bliscy – odpocząć, przynajmniej w nocy. W praktyce wygląda to zwykle tak, że bliscy czuwają przy chorym w ciągu dnia, a na noc wracają do domu. Hospicjum stacjonarne: jak wygląda opieka? Opieka w hospicjum jest całodobowa, a pacjent ma dostęp do lekarza i pielęgniarki przez siedem dni w tygodniu. Wygląda to trochę tak, jak w szpitalu, jednak hospicjum od szpitala odróżnia to, że pacjenci mają więcej swobody: może czuwać przy nich rodzina, na stolikach przy łóżkach mogą stać kwiaty czy zdjęcia bliskich – po to, by pacjent w hospicjum poczuł się jak w domu.